T I B O K – 003

nagtataka ako. parang may ibang nangyayari. pero ipagpapatuloy ko pa rin itng kwentong sinimulan ko.

“may problema ba?” ang wika ni Nikolas. marahan akong lumabas ng kuwarto. nagkatinginan pa kami ni Ayessa. nagsindi ako ng yosi. pampawala ng nerbiyos. kumalampag sa loob ng kuwarto. dagli akong pumasok, naabutan ko si Nikolas, sinusuntok ang sementong pader, habang nagmamadali ang mga luha galing sa magkabilang mata. “bakkkkiiiiiit???” ang wika niya. niyakap ako ng matalik kong kaibigan, habang sinusuntok ang pader. “pinagkatiwalaan ko kayo, hindi ko akalaing magagwa niyo sakin ito!” ang wika ni Nikolas, habang patuloy pa rin ang pag-agos ng luha.

nagkatitigan kami ni Ayessa. “sinabi mo?” ang tanong ko sa kanya. “hindi… pero alam na niya, halatang-halata daw eh!” ang wika ni Ayessa. “sinabi mo. hindi niya malalaman kung hindi mo sinabi!” ang wika ko. patuloy siya sa pagtanggi. nagwalk-out si Ayessa. naiwan kaming dalawa ni Nikolas.

“Best bakit?” ang tampong wika niya. hindi ako makapagsalita. guilty ako sa mga nangyari. “sori, hindi namin sinasadya ang mga nangyari, patawarin moko!” ang wika ko. “akala ko ba akin na siya? akala ko ba wala ka nang nararamdaman sa kaniya!” ang galit na wika niya. “gumanti ka, sapakin moko! tadyakan moko! saktan moko! magpakalalaki ka!” ang wika ko sa kanya.

—* may huli pang karugtong last na un pramis! *—

T I B O K – 002

Narito na ang pagpapatuloy ng aking kwentong TIBOK. sana ay magustuhan niyo. ito po ay hango sa aking tunay na karanasan.

niyakap niya ako. sinimulan ko na ang pagpapakasasa sa kanyang alindog. pareho kaming pinagpapawisan habang inaabot ang paraiso, ang rurok ng kaligayahan. nakapikit siya, samantalang ako ay titig na titig sa kanyang mga mata. “Fau, ikaw pa rin ang mahal ko…. ohhhhh!” ang naiwika niya habang pinagsasaluhan namin ang kaligayahan.

umaga na, kaya matapos ang labanan. bumili ako ng sopas. napagod ako, kinakailangan ko ng mainit na sabaw. matagal-tagal na rin mula noong huli naming pagniniig. makalipas ang ilang oras, nagising siya. nagtataka. “anong nangyari? inano moko? bakit wala akong panty?” ang sunud-sunod niyang tanong. “hindi kita maintindihan… hindi mo ba natatandaan?” ang takang-wika ko sa kaniya. “may nangyari satin? ni-rape moko FAU!” ang gulantang niyang wika. “Ungas! anong ni-rape? ok ka lang? teka teka! hindi ko maintindihan, kanina tinatawag mo pa ang pangalan ko ah!” ang wika ko. “talaga? nakupo, naku, pano nato pag nalaman ni Nikolas?” ang wika niya. Bigla akong nagising sa katotihanan, paano nga ba? paano pag nalaman ng matalik kong kaibigang si Nikolas? Hindi ako nag-panic. “hindi niya malalaman, hindi ko sasabihin, hindi mo rin sasabihin, ililihim natin ito… patawad!” ang wika ko naman sa kaniya.

nagsimula na ang kakaibang pakiramdaman. naiilang kaming pareho kapag nasa harapan kami ni Nikolas. madalas eh tahimik, tanging si Nikolas ang nagsasalita. alam kong nakakahalata si Nikolas.

—* may karugtong pa ulit! *—

T I B O K – 001

nagtataka ako…

bakit ba kinakailangang malaman at ipagnuknukan ang isang napakapait na katotohanan. bakit kinakailangang sumabog at sumambulat na lamang bigla ang isang nakaririmarim na nakaraan…

“hindi ko matandaan kung san ko nilagay yung celphone… hainaku!” ang pabulol-bulol na wika ni Ayessa. nakahiga siya, lango sa alak. Ako naman ay walang tigil sa pagsubo ng tagsampumpisong ispageting nabili pa sa kanto. “alam mo ba? malaki-laki ang kinita ko ngayon… ipaayos natin itong kuwarto mo!” ang aya niya habang nakayakap nang marahan sa akin. nakapalibot ang kamay sa aking leeg, habang ako ay tuloy pa rin sa pagkain ng ispageti.

alas-singko na pala ng umaga. kararating niya lang galing sa trabaho. nagtatrabaho siya sa East Asia KTV. gisingin moko maya-maya ha. para ipaayos na natin tong kuwarto mo.” ang huling nasambit niya saka dumiretso sa pagtulog. katatapos ko lamang na ubusin ang ispageting walang gatol kong inupakan. pinagmasdan ko si Ayessa. ex-girlfriend ko siya, at girlfriend naman ng bestfriend kong si Nikolas. wala si Nikolas, pinauwi na naman sa probinsiya ng mga magulang niya. hindi pa naman sila seryosong magsiyota, ako lang ang nagpumilit sa kanila na maging sila.

pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa, sa sobrang kalasingan ni hindi na niya natanggal ang high heels na suot niya. nakataas na ang miniskirt niyang maong, litaw na ang panty niyang puti.

pinatay ko ang ilaw. tumabi sa kanya sa paghiga gaya nang nakasanayan namin. nang bigla niya akong yakapin. nakatapat ang dibdib niya sa mukha ko. ewan pero me kuryenteng dumaloy. inabot ko ang kanyang labi. hinalikan, kinuyumos, hanggang sa lumalaban na siya nang laplapan. mabilis ang mga pangyayari. itinaas ko ang pang-itaas niyang damit, tinanggal ang bra, sinisid ang matayog niyang kabundukan.

hinatak niyang pahubad ang t-shirt ko. nagmadali akong nagtanggal ng sinturon, shorts at brief. ibinaba niya ang panty niya at bumukaka… “Fau…” ang kanyang nasambit.

—* may karugtong *—

kabaliwan…

“Fau may naghahanap sa iyo!” ang wika ng isang batang taga-samin. Wala naman akong hinihintay, pero dagli kong tinungo ang pintuan, bumaba sa hagdanan at tinungo ang kinaroroonan ng naghahanap sakin. “Kamusta?” ang nakangiting wika niya. Nakaminiskirt siyang maong, nakatakong at nakaputing sando. “O! eto ayos lang, ikaw? Kayo?” ang natataranta kong naisagot sa kaniya. Biglang nagbago ang itsura niya, nawala ang ngiti – at tanging napansin ay ang namumugtong mga mata. Alam ko na ang gagawin ko, “O bakit? me problema ba? nag-away ba kayo?” ang wika ko sabay aya sa kanya papasok sa bahay. Dumiretso kami sa kwarto ko. Umupo ako sa upuan at siya ay sa higaan.

“Ano?” ang tanong ko. Nanatili siyang nakayuko. “Gusto kong uminom…” ang wika niya. “Ano ba kasi ang problema mo?” ang muli kong tanong. Tumayo siya, lumabas sa pintuan… Sinalo ng mga palad ko ang sarili kong mukha. Ano na naman kaya ang nangyari, Bakit na naman kaya siya nandito? Naguguluhan ako.

Bumalik siya, may bitbit na plastik. Tinanggal niya ang mga laman nito. Naknamputsa! Bumili siya ng malaking Gilbeys, Lime Juice, Yosi at pulutan. Kumpleto, wala nang maitatanggi pa. Muli siyang umalis bumalik na may dalang yelo at baso. Saka ko naisip… alam na alam pa rin niya. Ang tindahan, ang mga kinalalagyan ng ref at ng mga baso.

Hindi na ako tumanggi, sinimulan namin ang inuman. Unti-unti ang paglalabas niya ng mga nais iparating. Mahaba ang mga litanya niya. Hindi ako nagsasalita, tumutungo lamang kung kibnakailangan. Hindi ako nagbibigay ng opinyon o anupaman. Nadala na kami ng tama ng iniinom namin. Namumungay na pareho ang mga mata… matitindi na ang mga usapan. “Teka lang ha!” ang paalam ko saka nagtungo sa aparador. Binuksan ko… nang bigla niya akong niyapos mula sa likuran. “Na-miss kita… SOBRA!” ang wika niya. “Oo na… sige na mare, dun kana!” ang natatawa kong wika. Kumuha ako ng sando, kanina pa kasi ako nakahubad-baro. Naghahandang ihatid siya anumang sandali.

Pagbalik ko.. tahimik niyang pinagmamasdan ang tagayang-baso namin. “UY!” ang panggugulat ko na hindi niya pa rin inalintana. Ngumiti siya. Umupo ako sa tabi niya…. Nang bigla niya akong halikan. Sinibasib niya ako ng halik. Niyakap niya ako.. Nadala ako sa mga pangyayari. Niyakap ko rin siya, napahiga kami sa higaan. Naghahalikan. Nag-aalab. At muling nagbalik ang nakaraan.

Nakatitig ako sa kisame, nakahiga siya sa aking bisig. Nakayakap. Nang biglang tumunog ang cel ko. May nagtext.

“Pare, nandiyan ba si _______? kanina pa umalis eh.” —Ronnie.
“Oo Pareng Ron, nandito siya, nag-inuman kami…” —Fau.
“Ah ganun ba? Pasensiya na Pare ha. Susunduin ko na lang siya diyan maya-maya.” —Ronnie.
“O sige tol, sabihin ko na lang sa kanya…” —Fau.

Nagpahinga pa ako sandali. Ginising ko siya. Nagbihis kami pareho. Maya-maya dumating na si Ronnie. Nagkatitigan na lang kami ng aking ex-pinakamamahal. Nagtataka siya kung bakit naroroon ang asawa, dala ang anak nila, ang inaanak ko.

“Pare, gusto mo bang uminom?” ang alok ko. “Hindi na pare me pasok pako bukas eh! next time na lang siguro.” ang tanggi ni Ronnie. “O sige ikaw ang bahala…” ang wika ko. “Oh siya pare, alis na kami, next time na lang.” ang paalam ni Ronnie, nanatiling tahimik si ex-pinakamamahal. Inakbayan siya ni Ronnie. Nilingon niya pa ako nang papalayo na sila. Malungkot ang mga mata niya. “Hatid ko na kayo sa sakayan!” ang alok ko. Nagkukuwento si Ronnie sa daan, buhay-opisina, buhay-may-asawa. Tahimik lang si ex-pinakamamahal. Nagpaalaman at nagkamayan pa kami ni Pareng Ronnie bago sila sumakay… “Fau, sa susunod na lang ha!” ang malungkot na wika ni ex-pinakamamahal, kasabay ang pagyakap sakin at paghalik sa labi. Nakaharap ako kay Ronnie. Nagitla kaming pareho ni Ronnie, saka siya napayuko. Naunang pumasok sa sasakyan si ex-pinakamamahal. “Pare pasensiya na nalasing ata ng todo si misis.” ang pasensiya ni Ronnie. “Pasensiya na rin Pare. at Sorry!” ang wika ko sabay talikod. Diretsong pauwi.

Hindi na ako lumingon. Baka makita pa nilang tumulo na ang luha ko.

sugal ang pag-ibig!

habang namamasyal ako sa blogosphere napadaan ako sa isang simpleng blog, ang blog ni Jay-R – simple pero kung babasahin mo ang mga nakalagay eh malamang na ma-elib ka sa mga gusto niyang iparating..

“Some say that Love is like gambling, you can win or loose everything. that loosing is part of the risk you have take if you want to win.” – isa yan sa mga lines na tila ba tumatak sa utak ko… hindi ko maintindihan pero tila ba me ilang boltahe ng kuryente ang dumaloy sa katawan ko. tama siya, ang pagmamahal ay parang sugal… maaari ka nga namang manalo, at napakalaki rin naman ng posibilidad na matalo ka… kung gusto mong manalo, kailangan eh maisip mo rin na maaari ka ring matalo. masakit pero totoo… ilang beses na akong sumugal sa pagmamahal kadalasan QUITS lang pero may mga panahon rin naman na talagang mas nalugi ako. ibinibigay ko kasi ang lahat-lahat, kaya pag natalo – talagang down na down na ako. buti kamo eh nakakamove-on din naman talaga ako. eh pano kaya kung magmahal na talaga ako ng todo-todo, nakakatakot! baka hindi na ako makamove-on. kaya minsan nakakatakot na rin talagang sumugal, mas masarap yung naglalaro ka na lang… pero alam ko naman na darating yung panahon na kailangan talaga. pano na? kaya ko ba? PUCHA!

naknantutsang buhay naman ito, bakit ba kasi kinakailangan pang masaktan ng isang tao? hindi ba pwedeng yung mamahalin mo eh yun na talaga yung panghabambuhay? bakit kinakailangan na ilang beses ka munang masaktan? bakit nga kaya?

pssst! kolboy tara!

napansin ko lang, masyado ata akong naapektuhan sa mga nakaraang kaganapan. siguro panahon na para talagang tigilan na ang topic, kalimutan ang mga nangyari… at mangibang landas na. nakakasawa na rin naman kasi diba?

“psssssssssst!” may naninitsit, sa dinami-rami ng mga tao sa paligid, hindi ko rin naman malaman kung bakit nararamdaman kong ako ang sinisitsitan nang kung sinumang nilalang na iyon sa gawing kaliwa ko. nilingon ko ang pinagmumulan ng sitsit. nakangiti siya, alam kong sa kanya nagmula ang sitsit na iyon. hindi ako masamang tao, nginitian ko rin siya, pero patuloy sa pagbagtas ng putikang daan. kagagaling ko lang sa gym, pagod na ako… balak ko na talagang mahiga na lang.

nalimutan ko na sa sobrang pagod ang sinumang tumatawag sa akin kanina, at nakangitian ko pa. nang bigla na lamang may mainit na palad na dumampi sa aking balikat. mabilis akong napalingon at medyo umiwas. ngumiti siya ulit, pero ako… hindi na. sinundan niya ako. “mukhang pagod ka ah! san ka ba nanggaling?”, ang tila ba matagal ko nang kakilalang winika niya. “ah eh… kagagaling ko lang sa gym, pauwi nako”, ang sagot ko, kasabay nang mas mabilis na mga hakbang.

“nagmamadali ka ba? baka gusto mo muna akong samahan? nalulungkot kasi ako, gusto ko ng kasama…” ang malambing niyang wika. “oo eh, may pupuntahan pa kasi ako. kailangan kong makarating doon kaagad. hanap ka na lang ng ibang makakasama…” ang magalang kong sagot. “ganon ba? ikaw kasi ang gusto ko eh… siyanga pala dun ako nakatira sa bahay na iyon, kung libre ka, puntahan moko!” ang nakangiti niyang wika. “oo ba, basta me free time pupuntahan kita, inuman tayo. talagang nagmamadali lang kasi ako ngayon eh.” ang wika ko.

“okay sige, hihintayin ko yung araw na yun, ako nga pala si… Melvin!” ang wika niya saka abot ng palad. huminto kami sa paglalakad. nagkamayan, nagpakilala ako, “ako naman si Fau, sige basta next time puntahan kita”. saka ako lumakad papalayo.

tama, si MELVIN ay bading. hindi ko siya kilala, pangatlong beses ko pa lang ata siya nakikita… madalas kasing nadadaanan ko ang bahay niya. nang nginitian ko siya, iba na pala ang iniisip niya. hindi ako galit o ayaw sa mga kagaya niya… tao rin sila, normal… medyo kakaiba nga lang. may mga kaibigan at kakilala rin naman akong kagaya niya, hindi halata – lalaking-lalaki kung titingnan, kung magsasalita at kung pumorma. pero iba pala ang damdamin. ayoko siyang gaguhin o bastusin, hindi ako nagsisinungaling nang sinabi kong next time.. me posibilidad, kailangan niya ng kaibigan. at ayos ako kung pagkakaibigan lang naman ang hanap niya. patatawanin ko siya sa kalungkutan niya, pero malamang na hanggang dun lang iyon. sana lang wala na siyang ibang binabalak pa.

tama na please!

mahirap talaga kapag ang pagkakaibigan ay nalamatan na. para kasi itong salamin, na kapag nalamatan na eh hindi na maibabalik, pwera na lamang kung papalitan ng bago.

nitong mga nakaraang araw. ewan ko nga ba. pero madalas kong iwasan sina Boy, Wena at lalung-lalo na si Laila. madalas pa rin na hindi tumitigil sa pang-aasar ang kuya ko. nababanas na ako pero hindi ako nagsasalita. siraulo kasing Laila yun, ipagkalat ba naman sa buong bahay yung pinag-usapan namin… wala rin naman siyang napala dahil mas nailang ako sa kanya. ayoko na tuloy siyang makakuwentuhan dahil malamang na kapag nakita kami ng kuya ko eh tatadtarin na naman ako ng pambubuska.

sila-sila rin namang tatlo ang may kasalanan. sa totoo lang, pakikisama lang naman ang ibinibigay ko kay Boy dahil boyfriend nga naman siya ng Kababata at Kaibigan kong si Wena. naaalala ko pa noon na nung bata pa ako (mga limang taon kasi ang agwat namin) eh madalas niya akong pinagtitripan. kaya hanggang sa ngayon eh badtrip ako sa kanya. lalo pa at umaandar ang kayabangan niya. si Wena, siya na nga ang pinaka-naging kaibigan ko sa kanilang magkakapatid, magkaedad kasi kami. madalas eh ako ang nilalabasan niyan ng sama ng loob, minsan umiiyak pa nga. marami kaming pinag-uusapan na lingid sa kaalaman ng iba. si Laila. PUCHA! crush ko lang siya nung bata pa ako… pero noon yun, mula nang pakitaan niya ako ng katarantaduhan at patikimin niya ako ng pagkamataray niya. nawala na ang lahat-lahat. ano ko ungas? marami siyang sinabing masasamang bagay noon sa akin, bata pa kami non pero hanggang sa ngayon nahihiya ako sa sarili ko kapag naaalala ko kung paano niya ako tinapak-tapakan noon. ipinahiya niya ako sa harap ng iba pa naming mga kaibigan. pinagtawanan ako. biruin mo ba namang sa edad kong sampu eh natuto akong lumalaklak ng beer dahil sa mga pangyayaring iyon.

minsan nga sinabi ni Laila sakin. “bat hindi ka na namamansin?” hahahahaha! nagtanong pa siya. mabuti na iyon. ayokong isipin niya na hanggang sa ngayon eh gusto ko pa rin siya, tama nang ipamukha ko sa kanyang hindi siya kawalan. mabait akong tao, pero yung ginawa niya noon sakin na talagang tumatak sa utak ko eh hindi ko makakalimutan, at nabuhay na naman tuloy ang pagkabanas ko sa kanya dahil sa ipinagkalat niya na siya ang First Love Ko! WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH! an-tragic diba?

Boy Basted!

syet! kagigising lang ng tao eh puro pambabanas na ang inabot ko.

kinakailangan ba talagang ipamukha sa akin kung ano ang mga kagarapalan at kapraningang pinaggagagawa ko habang ako eh under ng tama ng alak? sobrang nakakabadtrip kaya! yung masinsinang pakikipag-usap ko kay Laila na tungkol sana sa mahiwagang “cake” nung birthday niya ay humaba nang humaba hanggang sa dumating pala sa point na sinabi kong siya ang anak namputek na “First Love Ko” at sinabi ko pa na siya ang una at huli kong minahal dahil nga nang barahin o “bastedin” niya nga ako nung kami ay sampung-taong gulang pa lamang ay hindi na ako nagmahal ng iba, na wala na akong nararamdamang pagmamahal sa mga naging girlfriends ko.

naknangtutsang buhay to! waaaaaaaaaaaaaaaaaaah! kabi-kabila ba namang gawing katatawanan ng nanay at mga kapatid ko ang mga pinagsasasabi ko. na inaway ko nga daw sina Boy, Laila at Wena. hindi ito maaaaaaaaaarrrrrrriiii! ayoko na talagang mabangag sa alak. hindi ko na alam ang pinaggagagawa ko. nawawalan ako ng kontrol.

sa tingin niyo, normal bang mabasted ang isang 10 years old? at pagkatapos non eh hindi na siya nagmahal ulit? wow pare heavy hindi ko kinaya yun ah. hardcore true love ba iyon? pero hindi totoo yon! talagang lasing lang ako. dapat di na lang talaga ako lumaklak nang lumaklak badtrip tuloy buong araw ko sa tindi ng pambubuska at pang-aalaska nilang lahat. pero promise hindi totoo yon! at alam niyo yan.

okey na…

iba na talaga ang espiritu ng alak…. nakakawindang!

nagkayayaan kami ng kaibigan kong si Derek, na matagal ko nang hindi nakakasama. nakilala ko siya dahil dati siyang boyfriend ng kababata at kaibigan kong sa Laila. matagal-tagal na rin. ka-batch ko siya noong hayskul. wala rin naman daw magawa sa bahay nila kaya pumunta nga siya. walk-out si Laila sa pag-aakalang sinet-up ko siya. akala niya kasi pumunta si Derek para makita at makausap siya.

inuman kami, single. maya-maya nakaamoy ang kuya kong sunog-baga na lumalaklak naman ng Generoso sa kuwarto niya kasama ang kababata at dating matalik kong kaibigan na si Lester. hindi na kami nag-uusap ni Lester, matagal-tagal na ring panahon. pero pinagbuklod kami ng inuman. walang imikan hanggang sa nagkukulitan na. marami kaming napagkuwentuhang apat.

nagtetext si Laila sa kuya ko. tinatanong kung nariyan pa si Derek. ako ang nagreply at sinabing wag siyang maging OA dahil hindi naman siya ang ipinunta nito. badtrip na rin si Derek sa kaniya. tumagal nang tumagal ang inuman at kuwentuhan namin… ubos na ang isang malaking Generoso at isang case ng Red Horse at umalis na rin ang kuya ko at si Lester na pinalitan naman ni Boy. bigla tuloy ang pagiging mainit ng usapan. inungkat ko ang mga nabasa kong text message. pilit kong ipinaramdam ang nadama ko nang mabasa ko iyon. si Laila na nagkulong na pala sa kuwarto eh pinilit kong pagbuksan ako ng pintuan dahil kasali siya sa topic ng text messages na iyon. e di nakinig sila. itinama ang dapat itama at inalis ang mga mali.

hinatid ko na si Derek, nasalubong ko si Lester at napagsarhan na pala ng pinto sa kanila. saka ko napansing gabing-gabi na pala. niyaya ko na lang siyang sa bahay na namin matulog, kagaya ng dati naming nakasanayan. nagkakailangan pero natabunan ng kalasingan ang kahihiyan. saka naman nagtetetext si Wena, asawa ni Boy at ate ni Laila. nalaman niya na ang mga nangyari kani-kanina lang, ang tapatan ng sama ng loob. wala na rin naman akong sama ng loob. hindi bat sa huli kong post ay binura ko na ito? hindi kasi ako ma-pride na tao. wala rin naman akong arte sa katawan. iti-treat nya daw ako. galit daw ba ako. sabi ko inaantok na ako, na siya namang totoo. pero sabi ko “sige bukas na lang i-treat mo ako!”.

mga plastik!

sa ngayon…

na-realize ko na napakadali ko pala talagang magpatawad. ewan ko nga ba sa sarili ko. pero tama lang naman yun di’ba? na mas magaan ang pakiramdam kapag wala kang itinatanim na galit sa puso at isip mo. hindi rin naman kasi ako sanay na makipagplastikan at makipag-samaan ng loob sa ibang tao – lalo pa at mga kaibigan ko at mga taong malalapit sa akin.

alam mo ba yung pakiramdam nang may mabasa kang text message, o palitan ng text messages between two persons na bukod sa mga itnuturing mong mga matatalik o malalapit na kaibigan, bukod pa dun eh kababata at kasama mo sa bahay. yung mga salitang “maaanghang” na nakakairitang pakinggan. yung mga salitang masakit talagang isupalpal sa kalooban. although hindi naman para sakin yung messages nila na yun, kapamilya ko pa rin naman ang pinag-uusapan nila. blood is thicker than water nga talaga. nasaktan at nabadtrip lang talaga ako sa mga nabasa ko na pinag-uusapan nila o pinagpapalitan ng mga text messages.

ambobo naman nila. hindi man lang nila binura ang mga messages na yun sa inbox ng phone at sa sent messages folder. buti na rin at nabasa ko, at least nangingilag na akong gumawa ng mga bagay na aakalain kong okay lang… hindi naman pala. ambabaw ng dahilan, pero talagang naanghangan ako sa words nila. wala naman akong ginawang aksyon or whatever na ikasisira ng friendship naming lahat, yun nga lang… nang makatunog sila – naglambing-lambing sila sa akin gaya nang walang katapusang pagtetext, akala naman nila naniniwala ako. at pagbati sa bawat sandaling magkakatinginan or magkakasalubong kami. isang bahay lang ang kinaroroonan namin, hindi pwedeng hindi kami magkita. hindi ko sila kinausap at hindi rin naman ako sumagot sa mga text messages nila. ipinaramdam kong nabadtrip at nasaktan ako sa nalaman ko. sadya ata talagang may mga taong plastik.

pero wala na sa akin yon. nangyari na. basta matapos ang gabing yun, may natutunan akong lesson, sana sila rin. pero bago sana nila pinag-usapan ang mga “napakasimpleng bagay” na yun na wala namang katuturan at kababawan lang… sana inisip nila yung salitang “utang na loob” at “kabutihan”. pinansin ko na sila. overnight lang akong nagmukmok sa kuwarto ko na para bang walang kakilala sinuman sa kanila. hindi naman sila nangilag. binati at binati pa rin nila ako. hindi naman ako gago para magalit nga sa mga simpleng kababawan.

ang sa akin lang. sana nagpakatotoo na lang sila at hindi nanira ng patalikod.