para sa lahat ng aking mga masusugid na mga tagasubaybay… na walang sawang nag-iiwan ng kanilang mga komento sa blog kong ito.
ako ay nagbabalik…
muli niyo ba akong tatanggapin???
oo na. aamin na ako.
ako rin ang ilan sa blog na naka-ere pa rin sa kung saan-saang lupalop ng blogworld… hehehe!
babalik ako kasama ang isang MATINDING TWIST!
sa totoo lang. nagbalik na ako… at hinihintay ko lang kayo sa aking bagong tahanan!
naiinip na naman ako sa bahay. nais ko na tuloy gumawa ng hakbang. pero paano nga kaya? kagabi, bagamat hindi naman ako nanonood ng anumang Beauty Pageant, naengganyo ako habang nanonood ang lahat ng mga kasama ko sa bahay. Binibining Pilipinas na naman pala. antatangkad at anseseksi ng mga kalahok.
inabangan ko na lamang ang question and answer portion. hindi ako nasisiyahan sa mga isinasagot nila. wala akong magawa kundi panoorin ito dahil na rin sa wala naman akong magawang ibang bagay at lahat nga ng mga kasama ko sa bahay ay nakatutok sa telebisyon. hindi ko mapigilang matawa sa isang kandidata.
kung napanood mo ang pageant alam mo na kung sino sa kanila ang tinutukoy ko. hindi ko rin naman maalala kung sino siya at kung ano ang numero niya. basta naenjoy ko ang pansumandaling katangahan niya. hindi ko na tinapos ang palabas. natulog na lang ako. una tumawa siya ng dalawang beses na medyo malakas, napa-oh my God pa siya. pangatlo… napasabi siya ng “eto na talaga” at marami pang ibang nakakatawang nagawa niya sa pagsagot lamang ng sang napakasimpleng tanong.
wala lang kasi akong maipost. pero hanapin niyo sa youtube. kakaenjoy PROMISE!
napansin ko lang, masyado ata akong naapektuhan sa mga nakaraang kaganapan. siguro panahon na para talagang tigilan na ang topic, kalimutan ang mga nangyari… at mangibang landas na. nakakasawa na rin naman kasi diba?
“psssssssssst!” may naninitsit, sa dinami-rami ng mga tao sa paligid, hindi ko rin naman malaman kung bakit nararamdaman kong ako ang sinisitsitan nang kung sinumang nilalang na iyon sa gawing kaliwa ko. nilingon ko ang pinagmumulan ng sitsit. nakangiti siya, alam kong sa kanya nagmula ang sitsit na iyon. hindi ako masamang tao, nginitian ko rin siya, pero patuloy sa pagbagtas ng putikang daan. kagagaling ko lang sa gym, pagod na ako… balak ko na talagang mahiga na lang.
nalimutan ko na sa sobrang pagod ang sinumang tumatawag sa akin kanina, at nakangitian ko pa. nang bigla na lamang may mainit na palad na dumampi sa aking balikat. mabilis akong napalingon at medyo umiwas. ngumiti siya ulit, pero ako… hindi na. sinundan niya ako. “mukhang pagod ka ah! san ka ba nanggaling?”, ang tila ba matagal ko nang kakilalang winika niya. “ah eh… kagagaling ko lang sa gym, pauwi nako”, ang sagot ko, kasabay nang mas mabilis na mga hakbang.
“nagmamadali ka ba? baka gusto mo muna akong samahan? nalulungkot kasi ako, gusto ko ng kasama…” ang malambing niyang wika. “oo eh, may pupuntahan pa kasi ako. kailangan kong makarating doon kaagad. hanap ka na lang ng ibang makakasama…” ang magalang kong sagot. “ganon ba? ikaw kasi ang gusto ko eh… siyanga pala dun ako nakatira sa bahay na iyon, kung libre ka, puntahan moko!” ang nakangiti niyang wika. “oo ba, basta me free time pupuntahan kita, inuman tayo. talagang nagmamadali lang kasi ako ngayon eh.” ang wika ko.
“okay sige, hihintayin ko yung araw na yun, ako nga pala si… Melvin!” ang wika niya saka abot ng palad. huminto kami sa paglalakad. nagkamayan, nagpakilala ako, “ako naman si Fau, sige basta next time puntahan kita”. saka ako lumakad papalayo.
tama, si MELVIN ay bading. hindi ko siya kilala, pangatlong beses ko pa lang ata siya nakikita… madalas kasing nadadaanan ko ang bahay niya. nang nginitian ko siya, iba na pala ang iniisip niya. hindi ako galit o ayaw sa mga kagaya niya… tao rin sila, normal… medyo kakaiba nga lang. may mga kaibigan at kakilala rin naman akong kagaya niya, hindi halata – lalaking-lalaki kung titingnan, kung magsasalita at kung pumorma. pero iba pala ang damdamin. ayoko siyang gaguhin o bastusin, hindi ako nagsisinungaling nang sinabi kong next time.. me posibilidad, kailangan niya ng kaibigan. at ayos ako kung pagkakaibigan lang naman ang hanap niya. patatawanin ko siya sa kalungkutan niya, pero malamang na hanggang dun lang iyon. sana lang wala na siyang ibang binabalak pa.
kamusta na?
masyado na bang matagal ako sa pinagtataguan kong lungga? anyway, napansin ko kasi marami na sa inyo ang naghahanap sakin. parang kayong lahat eh naging taya na ah! so eto na at lalabas na ako…
maraming mga pangyayaring nangyari sakin sa mga nakalipas na araw o linggo. iisa-isahin ko yan sa mga susunod na posts ko. hindi ko naman pwedeng ikuwento nang isang bagsakan lang diba? kaya unti-unti lang. mahina ang kalaban, di ko kayang pagsabay-sabayin.
sa ngayon ikukuwento ko muna ang binyag.
maaga pa lang nagising na ako dahil ipinangako ko sa aking Kumpareng Ronnie na maaga akong darating. huli na akong dumating, dumiretso ako sa bahay nila kung saan ang tanging naabutan ko lang ay ang nakaraan (nakaraan na nga ba talaga?)
EX: o, antagal mo naman ata? (parang wala lang)
FAU: natrapik kasi… (parang wala lang din)
EX: nandun na sila sa simbahan nauna na. sabay na tayo.
FAU: san ba banda, kahit pasamahan mo na lang ako sa iba.
EX: bakit? papunta na rin naman ako dun.
FAU: wag ka nang magtanong, ayokong sabay tayong darating doon.
EX: oo nga pala. sige pasamahan na lang kita sa kapatid ko.
FAU: salamat.
pagdating sa simbahan, nagkamayan agad kami ni Ronnie, pinaupo niya ako at tumabi sa kinauupuan ko. mukha naman siyang masaya, mukhang totoo. pagkatapos ng binyag, bumalik kami sa bahay. asikasong-asikaso ako ni Pareng Ronnie, hindi ko pinayagang maglapit kami ni EX. nag-inuman kami. kasama ang iba pang mga bisita at mga ninong at ninang.
RONNIE: kala ko hindi ka darating pare.
FAU: pwede ba naman yun?
RONNIE: salamat sa oras mo ha! gusto ko na rin kasing magkamabutihan na tayo at matapos na ang away.
FAU: sino ba naman ang nagsabing magkaaway tayo.
RONNIE: kahit naman hindi sabihin obvious diba?
FAU: oo na, wag na nating pag-usapan yon.
RONNIE: oo nga naman.
nagpakalasing ako. nagkakakanta. ako na ata ang pinakamaingay. hanggang sa inantok ako at pinatulog ako ni Ronnie sa kuwarto nila. hindi ko malaman ang pakiramdam ko kaya nakatulog ako.
nagising ako, gabi na. paglabas ko ng bahay wala si Ronnie, sabi ni Ex, hinatid daw yung ibang bisita. magkatabi kaming nakatayo sa labas ng bahay. walang umiimik.
hanggang sa…
EX: sori ha! balak ko pa sanang bumalik, pero nahihiya na ako sayo.
FAU: bakit pa?
EX: mahal pa rin naman kasi kita.
FAU: mahal pa rin naman kita, pero ayoko na rin namang ulitin pa natin ang mga ginawa natin, pagod na rin ako sa ganun.
EX: sinasabi mo lang yan. tingin ko wala ka nang nararamdaman sakin.
FAU: ayos ka lang. pabayaan mo na ako. ayos lang ako.
EX: hindi ka ayos.
FAU: pwede bang wag mo na akong kausapin, tigilan na natin to. isipin nating panaginip lang ang lahat. tama na ang kabaliwang ito. hindi ko na kaya. maayos na rin naman kami ni Ronnie.
EX: salamat Fau, swerte ang mamahalin mo.
FAU: kaya nga ang swerte mo.
nagkatawanan kami. hindi tawanan, matunog na halakhakan. nagpaalam na ako. gabi na at mahaba pa ang byahe ko. nakasalubong ko sa daan si Ronnie, dala ang inaanak ko na anak niya. nagkamayan kami, nagpasalamatan. umuwi akong nakangiti.
pero hanggang kailan?
kamusta na po si ikaw? ako eto… maayos naman. sori nga pala kasi hindi man lang ako makapag-post ng maayos-ayos na entry. pero pramiz ko na kapag naayos ang lahat. tatadtarin ko kayo ng wento. marami na namang nangyari na hindi ko nailagay. gaya na lang ng binyagan ng anak ni Ronnie at ng “mahal” ko (hanggang ngayon ba?).
basta i-uupdate ko kayo as soon as makumpleto ko ang lahat. belated meri x-mas nga pala at api new yir na rin. pramis wait u lang ha! masaya ako. lalo sa mga nangyayari sa buhay ko sa ngayon. abangan mo lang hindi ka mabibitin.
hindi mo ba ako mahanap. wait ka lang lalabas na ako sa pinagtataguan ko.
biyernes pa lang, umalis na ako ng Manila para pumunta sa Laguna. kinabukasan kasi ay exam na. sumakay ako ng jeep papuntang Lawton, sa Lawton – sumakay ako ng Bus papuntang Calamba, Laguna. alas diyes na akong nakarating. naghintay ako ng matagal sa Llana’s Calamba dahil hinihintay ko ang bayaw ko na susundo sakin.
sa sobrang tagal. sumakay na ako ng traysikel. buti na lang at kilala siya ng traysikel drayber at hinatid ako malapit sa bahay nila. antagal ko pang kumatok dahil tulog na pala ang mga pamangkin ko na tanging natira sa bahay dahil sinundo nga ako ng bayaw ko, nagkasalisi lang kami. 10:00 PM na. nahihiya na nga ako kakakatok dahil tinitingnan ako ng mga tao. kinailangan ko pang distrongkahin ang pinto sa kusina, hindi ko rin naman nabuksan, saka dumating ang bayaw ko.
kinaumagahan…
maaga kaming nagising pare-pareho. nauna nga lang ang mga pamangkin ko. ang ate ko kasi ay nagtatrabaho sa Manila. nagbihis na ako, nagdasal na sana makapasa sa exam. para mapabilis, huminto kami sa isang place. nilakad na lang namin papuntang Green Life: ang kumpanyang pageexaman ko. kinailangan naming tumawid sa highway. lumusot pa nga ang paa ko kaya naging kulay brown sa putik. sabi ng bayaw ko; swerte daw yun. pero nababanas ako sa nangyari sa sapatos ko. nakakatakot sa dinaanan naming tulay sa highway, umuuga kapag may dumadaang malalaking sasakyan.
ang ganda ng view. pumila ako, nagpasa ng ID at umattend ng Orientation. pinanood pa sa amin ang isang palabas ng i-Witness tungkol sa mga “Kenshusei” na magiging kami rin kung maaayos namin ang lahat. nagkaroon ng mahabang orientation. 8:00 kami doon. napakaganda pa ng babaeng katabi ko. pinagtitinginan tuloy kami ng mga tao sa tuwing magtatanong siya sa akin, or may favor siya. gaya na lang ng… “uy. pwede bang pakibantay tong bag ko. mag-ccr lang ako.” siyempre napapangiti na lang ako. “may glue or paste ka ba?” dahil ala siyang pandikit sa ID Poto niya. “anong nilagay mo sa Refferal?” wow tatlong beses niya akong kinausap. at ang ganda niya.
gusto ko nga sanang makipagpalitan ng cel number pero nahiya naman ako. umandar ang pagka-torpedo ko. sabagay kung makakapasa kami pareho, magkikita pa kami. nagsimula ang exam, essay muna saka IQ test ang sumunod. nakita kong paminsan-minsan ay sumisilip siya sa mga sagot ko… tinanggal ko ang kamay ko na nakatakip. open na. kopya na kung kokopya. nagkangitian kami.
ipinapasa na ang test papers. nagkangitian ulit kami.
paglabas ko. nandun pa ang bayaw ko at ang pamangkin ko. nakupo nakakahiya naman naghintay pala sila, hindi na pumasada ang bayaw ko at hindi na rin pumasok sa eskwela ang pamangkin ko. pano kung hindi ako nakapasa… sayang naman ang pagod at sakripisyo nila.
dati ko nang nakaaway ang bayaw ko. hindi ko akalaing magiging close kami. mabait pala talaga siya gaya ng sinabi ng ate ko. pumunta pa kami sa bayan para bumili ng makakain. natuwa siya. andaming binili – nakapasa ba ako sa Board or Bar Exam para mag-celebrate? matiyaga ang bayaw ko. mahal niya ang mga anak niya, pati na rin siyempre ang ate ko. at nagpapakita siya ng maganda sa lahat ng mga kamag-anakan namin. ayos.
kanina, tumawag ako sa Green Life. long-distance call kaya cellphone ang gamit ko at ang PLDT Pwede Card. nahirapan man akong kumontak. sa wakas ay nakontak ko din.
“Good Afternoon, I’m Mr. Fau Rafili – i had an exam last Saturday… i would like to ask if I passed the exam?”
“Pasado ka. Pumunta ka na lang dito sa Friday at magdala ka ng authenticated Birth Certificate at Form-137.”
“Thank you.”
“You’re Welcome!”
at gagawin ko na ang lahat para makarating sa nais kong puntahan.
wala talaga akong maisip na entry na pwedeng itype. nablangko ba ang utak ko sa mga pangyayari lately? hindi naman siguro. kaya ayoko malasing masyado kong dinidibdib ang mga problema at mga pangyayari sa buhay ko.
…habang nakaupo ako sa dulo ng bubungan, kumukuyakoy ang mga paa sa kawalan, isang malakas na hangin lang tigbak ako dahil malamang na malaglag ako. nagiisip ako. pag tumalon ako, tapos na ang lahat. hindi ko na mararamdaman ang sakit at lahat ng pahirap. sa isang banda… hindi rin. eh kung sumabit ako sa mga wires tapos makuryente muna hanggang sa matusta then nang malaglag eh makaladkad ng sasakyan… eh kung hindi ako mamatay at mamatay lang ang kalahati ng aking katawan, malumpo. PUCHA. mas mahirap ata yun. kaya di bale na lang. yoko rin naman ng brutal na kamatayan.
naisip ko din. BAKIT? bat naman ako magpapakamatay? sinubukan ko na dati. gastos lang. naisip ko din na marami pa namang taong pwedeng mahalin at pakisamahan.
kung ayaw na nya talaga. e di goodbye. sa bawat nagsasarang pintuan ay ilan ang bintanang nabubuksan. at napatunayan ko na yan. imbes na magpaka emo, try ko naman maging Jologs at magpakaligaya na lang sa buhay at sisipin ang mas mahahalagang bagay na gagampanan ko sa buhay.
tama kayo. kailangan ko na talagang magmove on. NGAYON NA.
::: napansin niyo bang walang exclamation point at ilan pang karakters na hindi ko ginagamit, yun ay dahil sira ang keyboard ko nang mabuhusan ng kapatid ko ng sambasong tubig.
::: sa lahat nga pala ng bumabasa nito ngayon. ipagpray niyo naman ako na makapasa ako sa entrance exam ko bukas, sabado 8:00am… kailangan ko talaga ng mga dasal niyo, ngayon pang nakalimutan ko na lahat ng pinagaralan ko.
::: wag kayo magalala kapag nakapasa ako at nakarating sa Japan… padadalhan ko kayo ng mga regalo. magiging instant santa ako para sa inyo. pray lang.
lunes na lunes nag-uuulan! balak ko pa naman sanang pumunta ng BIR, pero mukhang malabo. sinisipon pa rin kasi ako at nilalagnat. naku naman… ngayon pa ako nagkasakit. akala nga ng marami eh hindi ako tinatablan – sa laki ba naman ng katawan ko, sino ang mag-aakalang sipunin pa pala ako.
hexuli, hindi ako sipunin or sakitin. minsan lang sa isang taon ako magkasakit. kung kailan hindi ako nakaka-toma saka naman ako nagkasakit. naisip ko tuloy… POSIBLE kayang kapag uminom ako ulit eh gagaling ako. just a though lang naman – pero baka subukan ko mamaya.
ilang araw na rin naman kasi akong nakatengga sa loob ng bahay. pakiramdam ko nga antanda-tanda ko na at hindi na ako nakikibarkada sa mga kupal na gangster sa labas. ni hindi ako humihinto para makipagkuwentuhan, inuman, bolahan, lokohan, asaran o kung anu-ano lang. pero nakikipag-batian naman ako. ngayon ko lang napansin, marami-rami na palang bagong mukha sa lugar namin. may mga gorgeous gals na pala. napapatingin nga sila sakin pag lumalabas akong nakatapis lang. pero kailangan pa-suplado muna kaya hindi ko sila nginingitian he he he 
naisip ko kasi na mas gusto nila ang suplado. baka ito na ang pagkakataon ko para magkasala he he he
nakakaaliw din naman sa bahay kahit papaano. nariyan pa rin naman ang tambalan ng balahura at balasubas sa 90.7 Love Radio. nariyan pa rin ang mga palabas sa TV gaya ng CSI Miami at Pinoy Big Brother. natutuwa rin akong panoorin yung tutang ibinigay ng kaibigan ko last month na sa sobrang katakawan eh inaagaw sa pusa namin (imagine kahit nasa bunganga na ng pusa eh kinukuha niya pa ha!) buti na lang at matured na ang pusa namin kaya hindi siya pinapatulan. pero paminsan-minsan bigla na lang umiiyak yung tuta. minsan nakita ko binabatukan pala siya nung pusa.. seriously! (ngayon ko lang nalamang nambabatok pala ng makukulit at mahaharot na tuta ang matured na pusa). nariyan pa rin naman kasi ang paborito kong inuman… ang napakatapang na Kape na palagian kong inilalagay sa mug na may image ni Mickey Mouse… nariyan pa rin naman ang mga ka-textmates ko sa smart at sa sun. at siyempre nariyan pa rin po kayo mga katotong blogger.
kuntento na ba ako sa ganitong buhay… gaya ng maraming tambay na jobless? hindi siguro. siyempre mas gusto kong gawin ang mga bagay na ito sa isang malamig na apartment sa Japan bwa ha ha ha ha ha
Konnichiwa! (Good Day!)
sa tingin ko matutupad ko na ang pangarap kong pumunta, manirahan at magtrabaho sa ibang bansa. naks naman! ayos na ayos isipin diba? this coming Saturday – mageexam ako ng parang entrance exam sa isang Language School at ang pag-aaralan ko ay ang Japanese Language. wish ko lang makapasa ako.
ano naman kaya ang magiging trabaho ko dun. bwa hahaha! pwede na rin sigurong maging Hosto. o kaya kahit Macho Dancer na lang… basta ba malaki ang kita ayos na yun. pero sabi naman sakin eh bout clerical job ang gagawin ko dun. (sana lang)
kapag nakapasa ako sa Entrance Exam, 3 months akong mag-aaral ng salitang Hapon – balita ko 3 times a week me exam. ang final exam daw eh makikipagkuwentuhan ka dun sa isang Hapon doon. pag nakapasa ka. 1 month lang at pa-Japan ka na! naks sarap pakinggan – pero sana totoo! eto na siguro ang pagkakataon kong makaahon sa hirap. at mabigyan ng magandang buhay ang pamilya ko. marami na rin kasi akong narinig na success stories kapag nangingibang-bayan.
PUCHA! pano na? madami akong ma-mi-miss…
…ang mama ko (ala nang magluluto para sakin)
…ang mga kapatid ko (wala nakong maririnig na ingay)
…ang mga kaibigan at kabarkada ko (wala na kong kakulitan)
…ang lugar na tinitirhan namin (wala nakong makikitang mga chismoso at chismosa, mga basagan ng mukha, mga kaliwa’t-kanang grupong nag-iinuman, mga fixers, mga papansing bata at kung anu-ano pa.
…ang pinakamamahal ko na hanggang sa ngayon ay hindi pa rin nagpaparamdam sakin. pano ko masasabi sa kanya na sa e-mail, friendster, wordpress, messenger etc. na lang kami mag-communicate, pano ko maibibigay sa kanya ang mga id, nicks, at e-mail address ko?
palapit na nang palapit. hindi ko alam kung ano pa ang mga pwedeng mangyari. isa lang ang alam ko. by hook or by crook eh tutuloy ako.
First time kong makatanggap ng TAG at natutuwa ako kaya eto na ang reply ko sa tag ni YOU ARE YOU.
Write seven random things about myself.
Pa copy din ng rules ha!
Tag Rules: Write about 7 random facts about yourself then tag another 7 people! be sure to include the previous ones in your post.
>>> mahilig akong mag-surf sa internet… kahit ano sine-search ko. kaya kong umabot ng isang buong araw sa harap ng computer nang walang tayuan (jingle at lapang lang ang tayo ha!)
>>> nung baby pa ako. sabi ng mama ko, nagkaluslos daw ako at kinakailangang operahan ang balls ko (this is disgusting yah know?)
>>> mahilig akong gumawa ng mga kwento-kwento dati nung hayskul at elementary pa lang ako na napapaniwala ko naman ang ibang tao (dati talaga barbero ako eh)
>>> madali akong makipag-palagayang-loob sa ibang tao… lalo na at naka-inom ako, kahit hindi ko pa kilala pag trip kong kausapin nakakausap ko at siyempre after that eh nagiging kabarkada ko na (kaya nga gusto akong kasama sa inuman ng mga kabarkada ko… nakakadagit sila)
>>> madaming naiinggit na kapatid at kaibigan ko. pano ba naman, sila nagda-diet, nag-g-gym para gumanda lang ang katawan nila. samantalang ako. wala akong ginagawa pero ayos daw ang katawan ko (yabaaaaannnnng!)
>>> mahilig akong kumanta, lalo na sa harap ng maraming tao… kahit ano pa yan bibirahin ko yan and take note…. pinapalakpakan ako at nirerequesan ng kung anu-ano pang kanta ng mga nakakarinig sakin. (sinnngggeeeer pala haaahhhh!)
>>> mahilig akong magbasa. pag sinimulan ko nang masahin ang isang libro… napupunta ako dun sa binabasa ko. naii-magine ko ang lahat-lahat… at hindi ko tinitigilan yung binabasa ko hanggat hindi pa tapos. tapos pag tapos na nababanas naman ako sasabihin ko… “ay tapos na, nu ba yan ang ikli naman” kahit na napakahaba naman.
Tag done! =)
at ngayon nga ay tina-TAG ko ang pitong napili ko sa blogroll ko na sina MENGGAY – LIL MIS PASAWAY – HETO NA NAMAN AKO – POINTLESSPEN – EPAM70 – DHEZ – COLD BREWED COFFEE … kung na-tag na po kayo, ayos lang yan wag niyo nang sagutan hehehehehe!
You are currently browsing the archives for the happy thoughts category.
