Balyahan, Banatan…

*nakkkssss! marunong nako gumawa ng animation!* 

mainit ang labanan sa court. tagaktak na ang mga pawis ng mga manlalaro, nagkakabakawan na, nagkakasakitan na. lagi namang ganoon, ewan ko ba kung bakit tila normal lamang iyon sa larong basketbol. maya-maya, ako na ang may hawak ng bola… paglundag ko upang i-shoot ito sa ring, bigla ang pagdilim ng paningin ko. nai-shoot ko ang bola. pero sapo ko ang kaliwang mata ko. nandidilim pa rin ang paningin ko. nasiko ako ng paksiyet na kalaban.

napikon ako.

muli kong kinuha ang bola at ibinato sa mukha niya. anak nang, tama ba namang sikuhin ako sa mata? ayos ah! eh halatang-halata pang sinadya ng gago yung pagkakasiko niya sa mata ko. “tangina!” ang wika niya sabay sugod sakin. eh mabilis ata akong umilag, nasapak ko tuloy ulit siya.

“AWATIN NIYO! AWATIN NIYO!” ang sigaw ng ibang miron. tinatamaan niya ako, pero gulpi-sarado siya sakin. nakakahiya tuloy siya, sa laki ng katawan niyang yun, samahan pa ng dambuhalang tiyan, natalo ko siya. saka lang kami inawat nang makitang nakasalampak na siya sa lupa. mga katropa din naman namin ang naglalaro, walang kampihan. napikon ako dahil napapansin kong ilang beses na niya akong nasasaktan na tila ba gumaganti sa mga ginawa kong kasalanan. teka? ano naman kayang kasalanan yun? mas bata ako sa kanya ng dalawang taon. may asawa na siya at mga anak, samantalang ako… napakalaki ng kabaligtaran namin. madalas lang niya talaga akong pag-initan. at napuno na ako.

mga plastik!

sa ngayon…

na-realize ko na napakadali ko pala talagang magpatawad. ewan ko nga ba sa sarili ko. pero tama lang naman yun di’ba? na mas magaan ang pakiramdam kapag wala kang itinatanim na galit sa puso at isip mo. hindi rin naman kasi ako sanay na makipagplastikan at makipag-samaan ng loob sa ibang tao – lalo pa at mga kaibigan ko at mga taong malalapit sa akin.

alam mo ba yung pakiramdam nang may mabasa kang text message, o palitan ng text messages between two persons na bukod sa mga itnuturing mong mga matatalik o malalapit na kaibigan, bukod pa dun eh kababata at kasama mo sa bahay. yung mga salitang “maaanghang” na nakakairitang pakinggan. yung mga salitang masakit talagang isupalpal sa kalooban. although hindi naman para sakin yung messages nila na yun, kapamilya ko pa rin naman ang pinag-uusapan nila. blood is thicker than water nga talaga. nasaktan at nabadtrip lang talaga ako sa mga nabasa ko na pinag-uusapan nila o pinagpapalitan ng mga text messages.

ambobo naman nila. hindi man lang nila binura ang mga messages na yun sa inbox ng phone at sa sent messages folder. buti na rin at nabasa ko, at least nangingilag na akong gumawa ng mga bagay na aakalain kong okay lang… hindi naman pala. ambabaw ng dahilan, pero talagang naanghangan ako sa words nila. wala naman akong ginawang aksyon or whatever na ikasisira ng friendship naming lahat, yun nga lang… nang makatunog sila – naglambing-lambing sila sa akin gaya nang walang katapusang pagtetext, akala naman nila naniniwala ako. at pagbati sa bawat sandaling magkakatinginan or magkakasalubong kami. isang bahay lang ang kinaroroonan namin, hindi pwedeng hindi kami magkita. hindi ko sila kinausap at hindi rin naman ako sumagot sa mga text messages nila. ipinaramdam kong nabadtrip at nasaktan ako sa nalaman ko. sadya ata talagang may mga taong plastik.

pero wala na sa akin yon. nangyari na. basta matapos ang gabing yun, may natutunan akong lesson, sana sila rin. pero bago sana nila pinag-usapan ang mga “napakasimpleng bagay” na yun na wala namang katuturan at kababawan lang… sana inisip nila yung salitang “utang na loob” at “kabutihan”. pinansin ko na sila. overnight lang akong nagmukmok sa kuwarto ko na para bang walang kakilala sinuman sa kanila. hindi naman sila nangilag. binati at binati pa rin nila ako. hindi naman ako gago para magalit nga sa mga simpleng kababawan.

ang sa akin lang. sana nagpakatotoo na lang sila at hindi nanira ng patalikod.

napapraning ako!

madalas akong ma-praning lalo pa at gaguhan na ang usapan! nakakaadik kasing tingnan at pakiramdaman ang mga tao at mga bagay-bagay na pilit na nagpapagulo ng utak ko. Putakteng buhay naman to. hindi ka na nga sure sa kahihinatnan mo, iniipit pa ang mga bagay na dapat naman talaga eh sa iyo. PUCHA TALAGA!

badtrip! pano ba naman, yung inaasahan ko na sana eh nasa akin na kahapon pa. eh madedelay pa atang msayad sa palad ko ngayon. ikaw na nga ang nag-sacrifice na hindi muna makuha ang bagay na iyon, ikaw pa ngayon ang walang kasiguruhan kung kelan mo talaga matatanggap iyon.

Anaknamputakteng buhay talaga oo.