nakalimot na bang talaga?

“Nakita ko nga kagabi si (insert pangalan ni ex dito!) kina Mario!” ang bigla na lamang naisingit ng kabarkada kong si Lenny sa kwentuhan naming magbabarkada. “Gumanda ang gaga, anlaki ng ipinagbago…” ang patuloy na wika niya. “antagal na rin mula nong huli ko siyang makita” ang dugtong niya.

kung alam lang nila. na madalas namang pumupunta sa amin si ex-pinakamamahal. kung alam lang ba nila na marami pang mga nangyari matapos ang break-up namin noon. kung alam lang sana nila na habang isinisingit siya sa usapan eh tinatablan pa rin ako. konti lang pero tinablan ako nang marinig ko ang pangalan niya, nang malaman kong dumating pala siya… at ni hindi man lang ako dinaanan.

asa pa! eh ako na nga mismo ang nanakit, nang-iwan, umiwas… tapos hihintayin ko pa siyang daanan ako. medyo nanibago lang siguro ako. hindi ako sanay na dumarating siya na hindi sa akin pumupunta. ginawa niya lang din siguro iyon para ipamukha saking hindi ako kawalan at nagpapatuloy ang buhay niya kahit wala na ako. ayos yon, tama yun. sana nga maging masaya na siya, sila! sana hindi masayang ang sakripisyong ginawa ko. sana maging “mas” maayos ang lahat. sana makalimutan niya na ako. at sana makalimutan ko na rin siya ng tuluyan.

oo tama kayo. hindi madali para sakin ang ginawa kong sacrifice. ano ba naman ang magagawa ko. pero ayokong magpaka-emo. kaya ko to… kakayanin ko to. sa bawat alaalang pumapasok sa utak ko, siya namang pagbagal ng tibok ng puso ko. nawawala na nga bang talaga ang pagmamahal na pinanday ng panahon at ng pagkakataon? sana nga.