pssst! kolboy tara!

napansin ko lang, masyado ata akong naapektuhan sa mga nakaraang kaganapan. siguro panahon na para talagang tigilan na ang topic, kalimutan ang mga nangyari… at mangibang landas na. nakakasawa na rin naman kasi diba?

“psssssssssst!” may naninitsit, sa dinami-rami ng mga tao sa paligid, hindi ko rin naman malaman kung bakit nararamdaman kong ako ang sinisitsitan nang kung sinumang nilalang na iyon sa gawing kaliwa ko. nilingon ko ang pinagmumulan ng sitsit. nakangiti siya, alam kong sa kanya nagmula ang sitsit na iyon. hindi ako masamang tao, nginitian ko rin siya, pero patuloy sa pagbagtas ng putikang daan. kagagaling ko lang sa gym, pagod na ako… balak ko na talagang mahiga na lang.

nalimutan ko na sa sobrang pagod ang sinumang tumatawag sa akin kanina, at nakangitian ko pa. nang bigla na lamang may mainit na palad na dumampi sa aking balikat. mabilis akong napalingon at medyo umiwas. ngumiti siya ulit, pero ako… hindi na. sinundan niya ako. “mukhang pagod ka ah! san ka ba nanggaling?”, ang tila ba matagal ko nang kakilalang winika niya. “ah eh… kagagaling ko lang sa gym, pauwi nako”, ang sagot ko, kasabay nang mas mabilis na mga hakbang.

“nagmamadali ka ba? baka gusto mo muna akong samahan? nalulungkot kasi ako, gusto ko ng kasama…” ang malambing niyang wika. “oo eh, may pupuntahan pa kasi ako. kailangan kong makarating doon kaagad. hanap ka na lang ng ibang makakasama…” ang magalang kong sagot. “ganon ba? ikaw kasi ang gusto ko eh… siyanga pala dun ako nakatira sa bahay na iyon, kung libre ka, puntahan moko!” ang nakangiti niyang wika. “oo ba, basta me free time pupuntahan kita, inuman tayo. talagang nagmamadali lang kasi ako ngayon eh.” ang wika ko.

“okay sige, hihintayin ko yung araw na yun, ako nga pala si… Melvin!” ang wika niya saka abot ng palad. huminto kami sa paglalakad. nagkamayan, nagpakilala ako, “ako naman si Fau, sige basta next time puntahan kita”. saka ako lumakad papalayo.

tama, si MELVIN ay bading. hindi ko siya kilala, pangatlong beses ko pa lang ata siya nakikita… madalas kasing nadadaanan ko ang bahay niya. nang nginitian ko siya, iba na pala ang iniisip niya. hindi ako galit o ayaw sa mga kagaya niya… tao rin sila, normal… medyo kakaiba nga lang. may mga kaibigan at kakilala rin naman akong kagaya niya, hindi halata - lalaking-lalaki kung titingnan, kung magsasalita at kung pumorma. pero iba pala ang damdamin. ayoko siyang gaguhin o bastusin, hindi ako nagsisinungaling nang sinabi kong next time.. me posibilidad, kailangan niya ng kaibigan. at ayos ako kung pagkakaibigan lang naman ang hanap niya. patatawanin ko siya sa kalungkutan niya, pero malamang na hanggang dun lang iyon. sana lang wala na siyang ibang binabalak pa.