paalam na.

 

“na-miss kita… sobra, pero alam mo namang hindi pwede diba?” ang wika niya sabay halik sa aking labi. “okay lang yun, ang mahalaga nandito ka ngayon.” ang sabi ko sabay halik sa kanyang labi.

“mahal na mahal kita Fau, at alam kong mahal mo rin ako… pero hindi ba’t mali na itong ginagawa natin?” sabay halik. “alam kong mali… pero ako naman ang nauna diba? at alam ko rin na kasalanan ko ang lahat.” ang sabi ko sabay halik.

“kaw naman kasi…” sabay halik. “ayos na nga di’ba?” ang sabi ko sabay hatak sa kanya sa kama.

malamig ang panahon pero nagbabaga ang mga damdamin. muli na namang nagliwanag ang kalangitan, nawala ang kulimlim at ang nagbabadyang ulan. nabalot ng init at nagpupuyos na pakiramdam. masyadong pribado ang mga pangyayari, pero alam kong alam na ninyo kung ano iyon.

at nang matapos…

nakahiga siya sa aking bisig at nagwika, “kaya ako bumalik para magpaalam na.”, ramdam ko ang lakas ng kabog ng dibdib niya. “natatakot na kasi ako, masyado nang maraming nakakaalam, nakakakita, delikado na ang lagay natin.” gumagaralgal ang kanyang tinig, pero nanatili akong tahimik. “…mahal kita, alam mo yan, pero… pero… pagod na rin akong magreason kung saan ako pumupunta sa tuwing umaalis ako, nagdududa na siya… alam niyang sa iyo ako pumupunta, hinuhuli niya lang ako. may responsibilidad na ako. dalawa na ang anak ko, sana maintindihan mo”. tumulo ang kanyang luha.

niyakap ko siya nang napakahigpit, hinalikan ng paulit-ulit. “magsalita ka naman!” ang sabi niya. napipi na yata ako sa mga pangyayari. pero may ngiti pa rin sa akin labi. tumalikod siya at kumaway, nagpapaalam. alam kong mangyayari iyon. alam kong babalik siya para magpaalam. maaaring bumalik pa siya, maaaring hindi na. alam kong mali. anong magagawa ko kung mahal ko siya. tapos na ang buong araw. tapos na rin siguro ang lahat. tinext ko siya.

“hindi na ako nagsalita. gusto man kitang pigilan, alam kong mali. salamat at bago ka tuluyang lumisan ay nagpaalam ka, siguro alam mong naghihintay ako. kasalanan ko ang lahat, alam ko yon. baliw lang siguro talaga ako para umasang maaari pang ipaglaban ang pagmamahal na wala nang patutunguhan. alam kong darating ang moment na ito. hinanda ko na ang sarili ko. tatandaan mo na mahal na mahal kita. kung babalik ka pa, salamat. kung hindi na, paalam. hanggang sa muli… kaibigan.”

message sent.

binura ko ang lahat ng message niya, binura ang lahat ng litrato naming dalawa, binura ko ang pangalan niya. binura ko ang lahat – sana pati ala-ala.

i’ll try to move on. pero babagalan ko. para kung sakali. mahahabol niya pako!