silang mga plastik (period)

lage na lang nasisira ang araw ko. kaninang umaga – nagising ako sa text ng ex-boss 1 ko, dahil nga kinukuha ko na ang huling sweldo ko. mantakin mo ba namang sabihan ako na nag-away pa daw sila ng isa ko pang ex-boss 2 dahil balak na daw nitong babaan ang sweldo ko start nung 16 pa.

hindi ko sila maintindihan. oo masama na kung masama ang tingin ng marami ke ex-boss 1 – dahil madaldal ito at ma-jeps. samantalang ipinagtatanggol ko naman palagi si ex-boss 2 sa mga co-employees ko dahil “feeling” ko eh napakabait nito. PUCHA! hindi ko alam sino ba ang “totoong tao sa kanilang dalawa. ka-badtrip… balak ko tuloy sirain lahat ng “pwede” kong sirain sa system nila (kung naging kasinsama lang nila ako ginawa ko na) hindi ko sila kilala pala pareho kahit tatlong taon ko na silang kasama.

lumabas din ang totoo. masama nga rin talaga ang ugali ng ex-boss 2 na isang koreanong alam kong napaka-buti. la rin ata siyang pakialam sa mga empleyado niya, hindi gaya ng pagkakaalam ko. o sinisiraan lang siya ni ex-boss 1 para ipakita sakin na mas mabuti siyang tao kesa kay ex-boss 2? hindi ko talaga alam ang iisipin, mga plastik kasi pareho.

sige lang… makakarma din kayo.

tapos na ang lahat.

tapos na ang lahat. kahapon ang huling araw ko. nagkalayu-layo na kaming lahat… ng mga kaibigan ko. napadpad na sila sa iba’t-ibang lugar. pati ang mga kagamitan.

kamusta na kaya yung dalawang aso…
kamusta na kaya si bossing…
kamusta na kaya yung PC ko…

nakakalungkot. habang naglilipat kahapon. nagikut-ikot ako, mangiyak-ngiyak sa mga nakikita ko sa paligid. ang swimming pool, ang mga halaman, ang lahat – naipon lahat sa isipan ko. kalahating araw pa lang, nagpaalam na ako… aalis na ako. panibagong adventure na naman ang haharapin ko, at sana magtagumpay ako… nakakalungkot man isipin, kailangan ko talagang tanggapin – wala akong choice but to forget.

bukas, pupunta na ako sa mga eskwelahan para simulan naman ang paghahanap ng paaralang papasukan. mag-aaral na lang ako.

bukas, iba na ang lahat – gaya ngayon.

ang PC at ang koreano

seryoso kaming nag-uusap ng isang koreanong binentahan ng bossing ko ng mga computers at ilan pang kagamitan sa opisina (serious na ang ending) hindi mahirap makipag-usap dahil barok english ang koreano, kaya binabarok ko rin siya. nang hindi na ata niya nakayanan ang english-ispokening niya eh nagitla ako sa bigla niyang nasabi.

KOREAN:     sakto ba lahat ng monitors sa CPU?
FAU:           (nagulantang) yeah!
KOREAN:     akala ko ba 17, bat parang hindi ata aabot?
FAU:           (shet nagulantang talaga!) ah… eh… abot yan, meron pa kasing iba na nasa mga kwarto – pag pinagsama-sama lahat eh kumpleto na yan.
KOREAN:     eh yang mga yan (sabay turo sa mga CPU na iginilid ko) mukhang hindi na yan gagana ah.
FAU:           gagana yan. kailangan lang i-reassemble.
KOREAN:     i-assemble mo na ha.
FAU:           (nabanas, utusan daw ba?) oo.

susme, nagulantang ako nang magtagalog ng super-straight tagalog ang koreanong ito! hindi ko talaga akalain. pero nabanas na rin ako sa kanya dahil mukhang masungit at mahilig mag-command, ano siya BOSS ko ba siya. hahaha! ungas – hindi ko nga sinunod. BADTRIP ang PUCHA! karamihan talaga sa mga koreano bad ang manners (yun ang sabi ng karamihan na kakilala kong marami nang nakasalamuhang koreano ha!) hindi naman sa nilalahat ko. bat ko naman lalahatin eh ayos naman ang manners ng BOSSING ko for three years, at medyo ayos naman ang agent niya na kasama rin sa negosyo, minsan nga lang  medyo hindi talaga maganda ang mood, pero ayos naman kung pakikisama ang pag-uusapan. kung itong koreanong to ang boss ko baka naipabalik ko na to sa bansa nila nang di-oras.

—– —– —–

nalulungkot ako habang binubura at binaback-up ko yung mga files ko sa PC ko sa office. pano ba naman, baka yun na ang huli naming pagkikita – isa ata siya sa mga mabebenta. ang nakakabanas pa, nakalimutan ko yung picture niya sa desktop ko – malamang na hindi ko na nga siya maabutan bukas. syet! mamimiss ko siya ng sobra, matagal rin naman ang pinagsamahan namin – at kami lang ang nagkakaintindihan, ako lang kasi ang nakakaalam kung paano siya buksan (pinagdidikit ko yung dalawang maninipis na wire na nakalitaw) dahil antique na nga ito at sira-sira na. babye PC! lam ko na hindi na tayo magkikita, sana bukas maabutan pa kita

end na nga ba?

habang tinitingnan ko ang mga pictures namin ng mga kasamahan ko sa trabaho – na hindi maikakailang mga kaibigan ko na talaga, mga sanggang-dikit, mga taong nagpasaya sa pagiging buhay empleyado… naiiyak ako, nalulungkot at mutik nang maluha – pero ganun talaga ang buhay, minsan kinakailangang magpaalam kahit ayaw mo talaga.

mamimiss ko ang bonding, kuwentuhan, tawanan, harutan, pagkain ng sabay. hindi naging malungkot ang buhay kasama sila. tinanong ko ang boss ko. hindi na kasi maganda ang takbo ng kumpanya – marami na ang na-eliminate, marami na ang nagpaalam. marami nang naging business ang bossing ko, pero lumalagpak ang lahat – alam ko ang dahilan, pero hindi na mahalaga iyon sa ngayon. basta ako, nalkulungkot ako at alam kong hindi na mauulit ang mga nakaraan kasama sila. hindi na ako makakahanap ng mga kaibigang natagpuan ko sa trabaho ko ngayon.

FAU:     may i ask you something?
BOSS:   what is it?
FAU:     when will be my last day here?
BOSS:   that’s a good question! but i can answer it right now.
FAU:     (nag-iisip siya pero tahimik lang ako)
BOSS:   until the end of the month, but it’s not sure, maybe a miracle will happen, why did you ask?
FAU:     i just want to be ready for it.
BOSS:   you know i wanna save you, but there is no future in this company.
FAU:     i know… thank you sir.

hindi ako nanghihinayang sa dahilang mawawalan na ako ng pagkakakitaan – yun ang huli sa rason ko. kundi dahil, tapos na! kailangan ko nang kalimutan ang mga kaibigan ko at ang mga masasayang moments namin together. kailangan ko nang mag move-on, yun naman pala ang mahirap gawin talaga, para sakin… gusto kong maglasing pero baka mas lalo akong maiyak. gusto ko silang makasamang lahat kahit sa huling pagkakataon man lang. hindi ko alam kung kailan pa uli mangyayaring magkasama kami, tapos na ang papel ko.

at nalulungkot pa rin ako.

holdaper

napaka-traffic sa daanan ko pauwi kaya nag-iba ako ng way. inabot naman ako ng 45 years sa kahihintay ng masasakyan. pray ako ng pray na makasakay na sana nang bigla namang merong isang jeep na papunta mismong Quiapo. sumakay ako sa jeep na isa lang ang sakay. dadaanan pala ng E-Rod, sumakay bandang Araneta Avenue ang isang lalaking gwapo at tumabi pa sakin (so gay!)

bigla ba namang me nag-flashback sa memory ko, kamakailan lang e naholdap ang kababata kong si Pooh at eto ang kwento niya:

POOH: naholdap ako – ng isang conio, clean-cut guy na kamukhang-kamukha ni Dingdong Dantes! hindi ko akalain na holdaper pala dahil naka-pustura at napaka-gwapo talaga. pinahinto ba naman yung jeep sa mismong RILES sa Espania!

PUCHA! bigla kong tinitigan yung lalaki at kamukhang-kamukha nga siya ni Dingdong Dantes, katabi ko pa siya and that time eh nasa harapan kami nakasakay pareho… pinakiramdaman ko siya ng maige – hanggang sa nagbayad siya sa driver at guess what kung san sya bababa? – SA RILES SA ESPANIA! anaknamputang buhay naman to!

hindi ako nag-panic – nag-isip ako nang mabuti, sayang naman ang fone ko kung mahoholdap ako tonight. nakapagbayad na ako – and Php5 lang ang natira sakin – kung bababa ako ng Welcome Rotonda – malamang na hindi na ako makasakay pa ng jeep ulit. kung bakit ba naman kasi ngayon pako naubusan ng pera, nag-TAXI na lang sana ako pauwi. napansin ko na madalas magtama ang paningin namin sa salamin, dahil tinitingnan niya ako at tumitingin rin siya sa ibang pasahero na nasa likod namin. may mga pasahero pang mukhang goons, na nakakatamaan ko rin ng tingin, naisip ko na baka magkakasama sila.

buo na ang isip ko – THERE IS NO FUCKING WAY THAT I WOULD RISK THE LIFE OF MY DEAR CELLPHONE! bumaba ako sa Welcome Rotonda. magtataxi na lang ako at pakikiusapan ko na lang ang driver na sa bahay na lang ako magbabayad. pero nahihiya naman ako kaya super-kalkal ako sa bag ko – PRAYING na sana eh me dalawang piso – para makauwi naman ako at sa jeep na lang sasakay. kalkal ako nang kalkal – and GUESS WHAT??? mabait talaga si LORD! me Php10 pako sa isang liblib na lugar ng bag ko. WAAAAAAAAAAAAAAH! Thank you LORD!!!

nakauwi ako ng matiwasay, saka lang ako nakahinga ng maayos nang nasa kalye nako ng lugar namin.

BA’T NAMAN KASI MAY MGA ANAKNAMPUTAKTENG HOLDAPER PA NA NANGUNGUHA NG MGA PINAGHIRAPAN NG IBANG TAO – bat ba hindi na lang sila magtrabaho ng parehas? kaya mga tol! Ingat kayo sa mga pasaherong kamukha ni Dingdong Dantes hehehe!

si topak…

kani-kanina lang (mga 5 minutes ago) parang medyo may narinig akong salita. at alam kong kay Topak yun. maya-maya narinig at naramdaman kong pabalagbag niyang isinara ang pinto.

kasalanan ko bang naka-headset ako at kasalukuyang nakikinig sa tambalan ng Balahura at Balasubas na sina Cris Tsuper at NiColehiyala? although narinig ko siya? bat niya ba ako kinakausap? SHIT! anuman ang kailangan niya which is siguro yung cap niya na kinuha ko dati na butas-butas naman… I Don’t Care and I don’t Give A Damn Sayo Topak!

dati ko siyang kaibigan. madalas kaming magkulitan, magharutan, mag-inuman, magkuwentuhan – kung saan eh napakalakas ng bagyo dahil sa angkin niyang kayabangan. I doubt pa rin naman hanggang sa ngayon kung totoo ba yung mga ikinuwento niya sakin noon. lately, hindi na kami nag-usap – BOARDER kasi namin sila nung kaibigan kong live-in partner niya. wala akong pakialam sa anumang business nila with my mom. hindi ako nakikialam sa mga ganung bagay. walang paltos na lagi silang late magbayad ng Rent… and still wala akong pakialam.

lately – nasobrahan na sa tagal ang late payment nila to the point na pinaaalis na sila ng mom ko, asking them to leave even without paying a dime. basta ba umalis lang sila para mapa-rent sa ibang tao. at mapakinabangan ang pinarerent na space. ang masama pa ay mahilig silang mangako at magpaasa ng tao. Bukas, sa makalawa, sa Biyernes…. SHIT! walang katapusang pangako kaya napikon na ang mom ko sa kanila and asked them to leave na lang if they can’t afford to pay naman.

one time. narinig kong nag-promise na naman yung girl na friend ko. maya-maya si Topak na ang lumabas at nagsalamin pa. sabi ba naman sa mom ko na “hindi naman namin kayo tatakbuhan eh!” galit siya – wala akong pakialam kung bagong gising siya or what. wala siyang karapatan. then sinabi niya pa “yung dati ngang boarder umalis na lang wala naman kayong nagawa eh!” hahahaha! enough said. PINAAALIS or PINALALAYAS na sila dahil hindi yata nila talaga Afford magbayad – hindi na namin sila inaasahang magbabayad ng kahit na magkano. basta umalis lang sila. TAPOS ang usapan. mas gusto pa nga naming TUMAKBO na lang sila eh. hindi na namin sila sinisingil, pinaaalis na namin sila. ang kapal naman ng mukha niyang magsalita pa. hindi na lang kasi siya umalis.

hindi totoo ang “kabaitan” na ipinakita niya noon. Ganun ata talaga pag ADIK! kung wala rin naman siyang magandang sasabihin. BETTER SHUT UP na lang diba? I was “SO” looking forward na umalis na siya or sila. Don’t Pay anything, just LEAVE MOTHAFUCKERZ!

wish-ko-daughter-ko…

napakasaya ko ngayong araw na ito.

nakasama ko ang anak ko.

—– —– —– —– —–

You have no IDEA how happy i am while typing this entry. there’s this smile on my lips… and GUESS WHAT? it’s a big one.

for so long, ngayon ko lang ulit nakasama ang daughter ko. niyaya ako ng ex-girlfriend ko sa mall kasi bibili daw siya ng shoes. hindi na ako nagdalawang-isip lalo pa at isasama namin ang anak niya… na hanggang sa ngayon ay winiwish ko na sana nga eh anak ko. kahit 50% impossible, still it’s 50% possible for me.

para kaming isang pamilya na namamasyal together sa mall. nag-ikot-ikot kami, tumingin-tingin, nag-grocery at kumain sa KFC. parang ang yabang yabang ko that time dahil napakaganda ni EX-hon at ng Wish-Ko-Daughter-Ko. friends pa rin naman kasi kami ni Ex-hon. minsan tuloy nagsisisi ako kung bakit ko siya iniwanan, kung bakit hindi ko siya tinanggap nung paulit-ulit niya akong binabalikan, kung bakit ala akong nararamdaman that time. given na hindi ko na siya mahal ngayon. pero may “something” pa rin kapag nakikita ko siya.

pero may asawa na siya at may mga anak pa. pero wala pa ring kupas ang ganda niya. isa na ring koneksiyon saming dalawa ang pagiging friends namin ngayon at ang una niyang anak. yung pangalawa niyang anak hawig ng asawa niya – pero yung una, kamukhang-kamukha niya (walang pagkakahawig sa asawa niya).

sana minsan… bigla niyang sabihin sakin na anak ko nga si Wish-Ko-Daughter-Ko. sana nga… sana.

napapraning ako!

madalas akong ma-praning lalo pa at gaguhan na ang usapan! nakakaadik kasing tingnan at pakiramdaman ang mga tao at mga bagay-bagay na pilit na nagpapagulo ng utak ko. Putakteng buhay naman to. hindi ka na nga sure sa kahihinatnan mo, iniipit pa ang mga bagay na dapat naman talaga eh sa iyo. PUCHA TALAGA!

badtrip! pano ba naman, yung inaasahan ko na sana eh nasa akin na kahapon pa. eh madedelay pa atang msayad sa palad ko ngayon. ikaw na nga ang nag-sacrifice na hindi muna makuha ang bagay na iyon, ikaw pa ngayon ang walang kasiguruhan kung kelan mo talaga matatanggap iyon.

Anaknamputakteng buhay talaga oo.